Banaz İlçesi:

Banaz, Uşak-Ankara karayolu üzerinde il merkezine 30 km mesafededir. Kuzeyde Kütahya’nın Gediz ve Altındaş, doğuda Afyon’un Sincanlı ve Sandıklı, batısında Uşak Merkez İlçeleri sınırlanmıştır. Denizden yüksekliği 914 metre, ilçenin yüzölçümü 1063 Km2’dir. 669 km2’lik alana sahip il genelinde en fazla orman Banaz ilçesindedir. Bu ormanlar genelde çam ormanıdır.

Banaz ve çevresinin Yontma ve Cilalı Taş devrindeki yerleşme yerleri henüz daha açıklığa kavuşmamıştır. Bakır Devrinde (M.Ö.5000–3000) sadece iki yerleşim yeri tespit edilmiştir. Bunlar Banaz Hanüstü ile Paşacık Köyü Mercimekli tepesidir.

Türklerin 1071 yılında Malazgirt Savaş’ını kazanmasından sonra Anadolu Türkleşmeye başlamıştır. Anadolu Selçuklu Devleti, 1176 tarihinde Banaz ve yöresini başka el değiştirmemek üzere aldı, Selçuk Devletinin zayıflaması üzere Banaz ve civarının idaresi Germiyan Beyliğine geçti. Germiyan Beyliğinin ortadan kaldırılması ile Osmanlı Devleti’nin idaresine geçti. Osmanlı Devleti döneminde Kütahya sancağının Uşak kazasına bağlı bir nahiye olan Banaz, 1912 yılında Kütahya Valisi Gedik Ahmet Paşa tarafından köy statüsüne indirildi. Bucak merkezi İslamköy’e taşındı. 

Yunanlıların 15 Mayıs 1919’da İzmir’i işgal etmesinden sonra, işgal İç Anadolu’ya doğru zamanla ilerledi. 25 Mart 1920 tarihinde Banaz, Yunan işgaline uğradı. Başkomutanlık Meydan Savaşı’ndan sonra Yunan kuvvetlerinin batıya çekilmesiyle 31 Ağustos 1922’de Türk Ordusu Banaz’a girdi. Böylece Banaz düşman işgalinden kurtuldu. Cumhuriyetin ilanından sonra Uşak, Kütahya Vilayetinin bir kazası olarak kaldı. 1953 yılında Uşak’ın il olması ile Banaz nahiyesi kaza haline geldi.

 Eşme İlçesi:    

Manisa ya bağlı bir il iken Uşak’ın il olmasıyla buraya bağlanmıştır. İlin alan olarak merkezden sonra en fazla yüzölçümüne sahip ilçesi Eşme’dir. Doğusu Uşak ve Ulubey, batısı Manisa-Alaşehir ve Sarıgöl, kuzeyi Manisa-Kula ve Selendi, güneyi Denizli güney ilçeleri ile çevrilidir. İlçe yüzölçümü 1304 km2’dir. Denizden yüksekliği 823 metre’dir. Yıllık yağış miktarı düşük, orman varlığı azdır. İç Anadolu ile Ege Bölgesi arasında geçiş ikliminin bütün özelliklerini taşır.

Friglerin ilk yerleşim birimlerinden olan Eşme, M.Ö 676 tarihinde Kimmerlerin hâkimiyeti altına girmiştir. Kimmerlerden sonra sırası ile Lidya ve Bergama krallıklarının eline geçen yöre, M.Ö.130 tarihinde Roma hâkimiyetinde kaldı. Roma İmparatorluğunun 395’te ikiye ayrılmasıyla Doğu Roma (Bizans) sınırları içinde kalan ilçe, Anadolu Selçukluları Döneminde Türklerle Bizanslılar arasında zaman zaman el değiştirdi. 1233 tarihinde Uşak’la beraber Eşme Yöresi de, kesin olarak Türk hâkimiyetine geçti. Bu dönemde ilçe civarına kesin bir Türk yerleşmesi oldu. Eşme yöresinin de 1920’lerde Yunan işgali ile karşı karşıya kaldığı bilinmektedir. Yunanlılar bugün ilçenin kasabası olan Takmak’a kadar gelerek burayı işgal ettiler. 3 Eylül 1922 tarihinde Türk ordusunun yöreye gelmesiyle, Eşme düşman işgalinden kurtuldu. İlçe 1953 yılına kadar Manisa’ya bağlı iken aynı tarihte Uşak’ın il olmasıyla buraya bağlandı.

Eşme İlçesinin Uşak’ın tarım ürünlerinin yetiştirilmesinde önemli bir yeri vardır. Ev tezgâhlarında üretilen kilimleriyle ünlü olan Eşme, tütün üretimi açısından da Uşak’ın önde gelen ilçelerindendir.

Karahallı İlçesi: 

Karahallı dağlık bir arazi yapısına sahiptir. Ekime elverişli alanların sayısı oldukça sınırlıdır. Doğusu Sivaslı, batısı Ulubey, güneydoğusu Denizli-Çivril ve güneybatısı Denizli-Bekilli ilçeleri ile sınırlıdır. İlçenin yüzölçümü 323 km. ve denizden yüksekliği 873 m.dir. Uşak’a olan uzaklığı 65 km’dir.

Pazarcılık ve manifaturacılık yapan Karahallılar, ticaret ve sanayi alanında da kendilerini göstermişlerdir. Karahallı’da, ipek Yolunun ilk günlerinden biri pek çok medeniyet Clandıras Köprüsü vardır ki tarihi İsa’dan önce 600 yıla uzanır. 1907 yılına kadar Uşak kazasına bağlı bir köy olan Karahallı, 1907’de nahiye, 1953 yılında Uşak’ın il olmasıyla ilçe statüsüne kavuşmuştur.

Sivaslı İlçesi: 

Sivaslı il merkezinin güneydoğusunda, Uşak-Denizli karayolunun 35.km sinde Bulkaz Dağının batı eteklerinde kurulmuştur. Kuzeydoğusunda Banaz, doğuda Afyon-Sandıklı, güneyde Denizli-Çivril, güneybatıda Karahallı, batıda Ulubey ilçeleri ile çevrilidir. Bulkaz Dağı Uşak-Denizli il sınırının olduğu yerde Kuruçay vadisi ile ikiye ayrılır. Güney kısmı Bulkaz Dağı, kuzey kısmı ise Karadağ ismini alır. Yüksekliği ise 1990 metre’dir. Ardıç ormanları ile özellik arz eder. İlçenin öbür kısımları hafif engebelik ve düzlüktür. Arazi doğudan batıya doğru alçalma gösterir. Büyük Menderes nehrinin kollarından Banaz Çayı, ilçe topraklarından geçmektedir. İç Ege’de hâkim olan karasal iklim hüküm sürer. Dağlık kesimlerde çam, ardıç ve meşeden oluşan ormanlar bulunur.

Sivaslı topraklarında bilinen en eski uygarlık Hititlerdir. Hititler M.Ö.800 yıllarında Anadolu’da siyasi birliği kurmuşlardır. Bu devirden kalan eserlere Tatar, Yayalan ve Ağaçbeyli kasabalarında rastlanmaktadır. M.Ö.670’de Lidya, M.Ö.570’te Pers egemenliği görülür. M.Ö 260 yılında bölge, Bergama Bölge Krallığına, M.Ö 132’de ise Roma İmparatorluğu hâkimiyetine geçti. M.S. 395’te Roma İmparatorluğunun ikiye ayrılmasıyla bölge Bizanslıların eline geçti. 1071 Malazgirt Zaferiyle Anadolu Türklere açılmış, zaman zaman el değiştirmeler olmuşsa da, bölge 1072’den itibaren Türk egemenliğinde kalmıştır. 1920 yılı Ağustosunda Yunanlılarca işgal edilmiş, 31 Ağustos 1922’de işgalden kurtulmuştur.

İlçede besi hayvancılığı oldukça gelişmiştir. Et ürünleri bakımından çevre il ve ilçelerin ihtiyacını karşılamaktadır. Hacımsultan Türbesi ve Selçikli Harabeleri önemli tarihi kalıntılardandır.

Ulubey İlçesi: 

İlçe arazisi bir yayla görünümündedir. Geniş ovalara rastlanmaz. Tarlalar eğimli araziler üzerine yayılmıştır. Banaz Çayı ile Yavu Çayı ilçe topraklarından geçmektedir. Bu çaylar birleşerek Büyük Menderes’in kolunu oluştururlar. Doğusunda Karahallı, batısında Eşme, kuzeyinde Merkez İlçe, güneyinde Çal yer alır. Adıgüzel Barajı göl alanının bir bölümü ilçe sınırları içindedir. İlçenin yüzölçümü 798km2’dir. Denizden yüksekliği 755 metre’dir

İlçenin ismi önce Göbek, sonra Ulugöbek, daha sonra da Ulubey olarak tarihe geçmiştir. Çevresinde bulunan antik kentlerden hareketle M.Ö.4000 yılına kadar uzanan bir geçmişi vardır. Halk geçimini tarım ve hayvancılıkla sağlamaktadır. Sülümenli Harabeleri, Aksaz Kaplıcaları ve Tümülüsleriyle önemli tarihi kalıntıları barındırırken, dünyanın ikinci büyük kanyonu ile dikkat çekmektedir.